เขียนเรื่องยาวAI อ่านย้อนก่อนแล้วจึงเขียน

หมอกยังไม่จางเมื่อเรือเทียบท่า เสิ่นอวี้สะพายถุงผ้าแล้วกระโดดลงบันไดหินเปียก

ไปรษณีย์เก่าสว่างอยู่ หลินหว่านนั่งหลังเคาน์เตอร์ ยกจดหมายไร้ที่อยู่ส่องโคมและอ่านซ้ำ

“สิบปี” เธอพูดโดยไม่เงยหน้า “ในที่สุดก็กลับมารับจดหมายของคุณ”

หลินหว่านกำกุญแจทองเหลือง ไม่ส่งให้เสิ่นอวี้ มันเป็นของพ่อ ฟันกุญแจเงาวับ นิ้วโป้งกดที่หัวราวกับตรึงชื่อที่เธอไม่ยอมเอ่ย

“คุณเปิดเถอะ” เสิ่นอวี้ถอย “หีบรอผมมาสิบปี รออีกสักครู่ก็ได้”

แม่กุญแจคลิก หลินหว่านลงก่อน แสงโคมถึงตัวหนังสือบนฝา ลายมือเขาเมื่อสิบปีก่อน ไม่จางสักเส้น เธอไม่ถาม เพียงขยับโคมใกล้ขึ้น

ข้างในมีจดหมายใหม่ ที่อยู่ยังว่าง แต่ครั่งยังนิ่ม เมื่อเสิ่นอวี้เอื้อมมือ หลินหว่านจับขอบหีบ